Kochana, czy pamiętasz

te wątłe trzciny młode

i żółte, co porosły

łożyska dno bezwodne?

Pamiętasz kwiecie maku,

gdy je zwarzyło łato —

owe uwiędłe kwiaty,

krepę na polu czarną?

I to skostniałe słońce,

to trwożne, które rankiem

błyszyczy i drży rozbite

na strudze lodowatej?

Przełożył
Janusz Strasburger