Dalej, Celio, sprawdźmy sami,

Jak to bywa z rozkoszami.

Nie zwlekajmy, bo Czas stary

Chce odebrać nam swe dary —

Napocznijmy je w tej chwili.

Słońce, chociaż w zmrok się chyli,

Wzejdzie znów; gdy nasze słońca

Zgasną — przyjdzie noc bez końca.

Rzućmy się w uciechę słodką,

Nie przejmując się ni plotką,

Ni tym, że domowe szpiegi

Przejrzą sztuczki i wybiegi,

Dzięki którym wreszcie możem

Cieszyć się pospólnym łożem.

Cóż, że w sadzie u sąsiada

Owoc sam do rąk ci spada?

Jeśli nie ma świadka kradzież,

Winę między bajki kładziesz.

Przełożył
Stanisław Barańczak