Kochać — niekiedy to Golgota,

Lecz bez powikłań piętno twoje.

Poznać urody twej istotę

To tajemnicę życia pojąć.

O wiośnie słychać znów szelesty,

I prawd i nowych odkryć szmery.

Ty z rodu tych aksjomów jesteś.

Twój sens jest jak powietrze szczery.

Łatwo się zbudzić wzrok odzyskać,

Z serca słów zbędnych strząsnąć śmieci

I od tej pory być już czystym.

To bardzo proste — w gruncie rzeczy.

Przełożył
Seweryn Pollak