Jedyna, siostra niezrównana

i spośród wszystkich najpiękniejsza.

Ona jest jak wschodząca gwiazda,

która szczęśliwy rok zaczyna.

Olśniewająca, jasnoskóra,

ma śliczne oczy, gdy popatrzy,

ma słodkie usta, gdy przemówi:

nie wypowiada słów zbytecznych.

Kark ma wyniosły, jasne piersi,

lapis-lazuli — to jej włosy,

ramiona — złoto przewyższają,

a palce jej są jak lotosy.

Jędrne pośladki, zwięzłe łono,

nogi — jej piękność odsłaniają;

tyle ma wdzięku, kiedy stąpa,

serce zabrała mi uściskiem.

Sprawia, że szyje wszystkich mężczyzn

na widok jej się obracają;

szczęśliwy kogo uścisnęła:

czuje się pierwszym wśród młodzieńców.

A na jej wyjście z domu patrzą

jak na procesję, Tej — Jedynej.

Z egipskiego przełożył
Tadeusz Andrzejewski