Tu wam opowiem pani mojej wdziêki:

Lilj± siê bieli, a ró¿± siê p³oni,

Jest porównana do gwiazdy jutrzenki;

Wszystko, co piêkne, jest podobne do niej.

Do kwiatu z barw± ró¿ow± i z³ot±,

Do mieni±cej siê, przezroczystej fali;

Podobna srebru i drogim klejnotom,

Sama siê mi³o¶æ przez ni± doskonali.

St±pa po drodze taka umilona:

Tego pozdrowi, a w tym dumê zni¿y;

Cz³ek obcej wiary przez ni± siê nawróci,

Z³y cz³owiek z lêku do niej siê nie zbli¿y,

Jeszcze te nosi niebiañskie znamiona,

¯e kto j± widzia³, nie zazna z³ej chuci.

Prze³o¿y³
Edward Porêbowicz