(Lo jorn qu'ie'us vi, dompna, primeiramen)

W dniu, kiedy pierwszy raz ciebie ujrza³em,

Gdy¶ mi siê, Pani, raczy³a objawiæ,

Wszelak± inn± chêæ z serca wygna³em,

W tobiem nadziei fundament ustawi³ —

Tak±¶ w mym sercu ¿±dzê rozpali³a

S³odkim u¶miechem, ³askawym spojrzeniem,

¯e wszystko inne posz³o w zapomnienie.

Wielka uroda, ³askawa rozmowa,

Mi³e przyjêcie i wdziêczne pozory

Tak mnie umia³y, Pani, oczarowaæ,

I¿em postrada³ rozum od tej pory —

Poddajê ci siê, bo¶ mnie zwyciê¿y³a,

Chcê czciæ, chcê s³awiæ ciê, s³ug± twym zostaæ,

Za¶ w mi³owaniu ¿aden mi nie sprosta.

Bom ciê tak wielk± mi³o¶ci± pokocha³,

Ze inne kochaæ serce me siê wzbrania —

Tyle, ¿e czasem zabawiê siê trochê,

Aby zapomnieæ o mêce kochania —

Lecz nagle w oczach znów mi stajesz, Mi³a,

Ju¿ nowa mi³o¶æ przepada, ju¿ pryska,

Znów twoim jestem i ty¶ moje wszystko.

Wspomnij, o Pani, có¿e¶ to mi rzek³a,

Gdy nam ze sob± rozstawaæ siê przysz³o —

Ze mam pozostaæ twoim, choæ z daleka,

I choæ odje¿d¿am, dobrej mam byæ my¶li —

Mówi±c to, serce moje ucieszy³a¶

I bardziej jeszcze ucieszysz na koniec,

Ca³± nadziejê w twoje sk³adam d³onie.

Nie straszne bóle mi, nie gro¼ne mêki,

Bylem za ¿ycia, wraz z tw± przychylno¶ci±,

Wys³u¿y³, Pani, nagrodê z twej rêki —

Szczê¶ciem mi mêka i ból przyjemno¶ci±.

Bo taka wielka w mi³o¶ci jest si³a,

Ze ból za wielk± uznajê os³odê,

Byleby mi³± wys³u¿yæ nagrodê.

Ach, oby taka godzina wybi³a,

Gdy na mych cierpieñ cierpliwych os³odê

Raz do mnie rzekniesz: mój mi³y! — w nagrodê.