Nie ma na drodze miłości

kresu naszej podróży,

nie ma tam, nie ma troski

dla tych, co oddadzą jej dusze.

Rozkoszy zaznasz jedynie,

gdy serce zawierzysz miłości —

nie ma przy dobrej sprawie

potrzeby szeptania modłów.

Utratą rozumu, rozsądku

mnie nie strasz, przynieś mi wina,

bo w moim kraju ten strażnik

nie ma już żadnej władzy.

Zapytaj swych własnych oczu,

kto to nas zabija:

nie ma w grzechu szczęścia,

w przewinie — gwiazdy szczęśliwej.

Ją — czystymi oczyma

ujrzysz jak księżyc w nowiu —

nie ma żadna twarz blasku

jak ta księżycolica.

Drogę nicponiów obdartych

także uznawaj za dobrą —

nie ma dla wszystkich oczu

znaków drogi do skarbu.

Nie przyjął się w tobie nic a nic

gorzki płacz Hafiza.

O, biedne moje serce —

nie ma w nim nic z granitu.

Przełożył
Władysław Dulęba