Dłońmi ogarniam dotyk pisma.

To Ty!

Przed pieśnią zaciszam umszone wnętrze.

Chorały drżeń... Burza tonów!

Jest wiatr.

Przesłoneczny, rozgrzany, wszechobecny.

Na czole, we włosach, wśród rzęs, w źrenicach,

w załamaniach piersi, między żebrami.

Wessał się we mnie gorącą zawieją.

On — wiatr, Ty — wiatr...

Dwa szelesty, dwa szumy, dwa prądy,

jeden pęd kosmiczny.

Ciemność... nacicha w miniaturach światów,

ciemność... granice źrenic poszerza,

rozrasta się we wszechświat.

Wirujące światła mgławic w śródczole, śródpiersi...

Sterowane zdalnie mikroogromy,

nie tknięte przez kataklizmy

pędzimy — wieczni piloci —

marząc, by z naszych statków

w morze ognia przegradzane ciemnością

wykwitly dwa skrzydła.