Oczy twe jak fosfor pod promieniem radu...

Patrz, patrz na mnie, różo spod Allahabadu.

Lśni srebro twych ramion, kwiecie mój przedziwny,

W zachwyceniu stoję jak żelazo sztywny.

Biodra twoje prężne jak stal hartowana,

Przed włosów twych złotem padam na kolana.

Piersi twych wierzchołki jako miedź płomienna:

Drży jak rtęć perlista warg twoich Gehenna.

Chłodny źrenic twoich niklowany promień

Dławi moje serce ołowiem poskromień.

A gdy się rozżarzy spojrzeń twych platyna,

Stopię się i spłynę kroplami jak cyna.