Gdy mnie ogarnia zmrok, co dusze człecze

Tak natarczywie aż do ziemi tłoczy,

Spieszą nade mną zbawczą spełniać pieczę

Twe jasne, ciche, twe głębokie oczy.

I zło, uchodząc, poza sobą wlecze

Tabor swych skutków i w nicość się toczy,

Tak je spłoszyły, jak cherubów miecze,

Twe jasne, ciche, twe głębokie oczy.

I znów oczyszczon i znowu ochoczy

Do tego życia, które mi zmieniły

Twe jasne, ciche, twe głębokie oczy.

Tulę do piersi ten mój skarb uroczy

Ach! i całuję, pełen nowej siły,

Twe jasne, ciche, twe głębokie oczy.