Moja matka, która mieszka w chmurze,

Mówi co dzieñ do mnie:

Da³am ci oczy — aby¶ móg³ dojrzeæ.

Da³am ci palce — aby¶ móg³ szukaæ.

Da³am ci serce — aby¶ móg³ wierzyæ.

Da³am ci ¿onê — aby¶ móg³ istnieæ.

I ubiera co dzieñ ¿onê w strój owoców.

I ubiera co dzieñ ¿onê w strój ga³êzi.

I ubiera co dzieñ ¿onê w strój wiatru.

W strój u¶miechu, w strój czu³o¶ci nienazwanej.

Mówi matka, która mieszka w chmurze:

Oto owoc, oto ga³±¼, oto wiatr.

Oto li¶æ, który w d³oniach moich ro¶nie,

Aby cieñ po tobie nadal trwa³

W rozdzwonionych w³osach syna.

I ubiera syna co dzieñ w strój mej krwi,

W strój czu³o¶ci ¿ony w gniazdach oczu,

I ubiera syna co dzieñ w strój m±dro¶ci,

W strój rozwagi, w strój do¶wiadczeñ doskona³ych.

Moja matka, która mieszka w chmurze...