Wstrzymaj siê, dobra mego zbieg³y cieniu,

wizjo czarowna, najbardziej wielbiona,

z³udo, dla której umrê pocieszona,

fikcjo, dla której ¿yjê w utrapieniu.

Je¶li pos³uszna twojemu skinieniu

by³am jak igla magnesem wiedziona,

czemu mi³o¶ci± wdar³e¶ siê do ³ona

tej, któr± oddasz na pastwê zw±tpieniu?

Ale przechwala siê, pyszny, daremnie

twoja tyrañska i szydercza si³a —

bo choæ od wiêzów rzuconych przeze mnie

ucieknie rych³o z³udna postaæ mi³a,

có¿, ¿e¶ ramiona oszuka³ nikczemnie,

je¶li fantazja znów ciê uwiêzi³a?

Prze³o¿y³ Janusz Strasburger