O! gdybym ja wiódł Panią do kaskady!

To tak jak ludzie przyjaciołom wierni,

Aż tam bym zawiódł, gdzie pył leci blady

Śród leszczyn w Gisbach — a śród laurów w Temi.

Dzikie bym zrywał na murawie kwiaty,

A Pani w skałach siadłabyś myśląca

Jak anioł skrzydłem kaskady skrzydlaty —

Czekając znad skał śpiewu — i miesiąca.

Gdybym ja Panią do kaskady woził,

Może bym wieczną tam zatrzymał siłą —

Śpiewem skamieniał i lodem zamroził,

I kazał tęczom świecić nad mogiłą.

Lecz nie powiodę do takiego zdroja,

Bo teraz straszna jest ducha kaskada;

To cały duch mój i cała krew moja,

Która na Polskę chce upaść — i spada.

Raz ty porwana tym strumieniem gminnym

Byłabyś nigdy nie wrócona światu;

Dlatego poszłaś gdzie indziej — z kim innym;

Ręki się bojąc dać dawnemu bratu.

Bo dzisiaj Polka ciekawość pokona,

A jej nie karmi to, co tłum paryski,

Gdy w sercu Polska duchem urodzona

Jak nimfa wstaje z perłowej kołyski.

Dzisiaj siedzącej przed kaskadą w koczu

Sumnienie Pani powie samo głuche...

Że niegdyś łzy się tak sączyły z oczu!

A dzisiaj! oczy patrzą — takie suche!

Czyś tym przeklęta? czy błogosławiona,

Że serce zimne — oczy łez nie leją?

Powie ci kiedyś mogił druga strona,

Gdzie serca pękną — albo się rozgrzeją.

Co do mnie — wiem ja, jak to praca pusta

Serce kobiece na czas prze—anielić!

Dlatego odtąd — wiecznie zamknę usta,

I wolę nie być z Panią — niż zgon dzielić.

Bo to okropnie! rany pozamykać,

Zagoić wszystkie dawne serca blizny!

Iść — i aniołów już nie napotykać!

Już nie mieć ani serca! — ni ojczyzny!

Gdybym był duchem wersalskiej natury,

A taką Ciebie między tłumem zoczył,

Zleciałbym na cię jak kaskada z góry,

Porwał — i rzucił w przepaść — i sam skoczył.

1842 r. 14 maja