P³aczcie Rozkosze, p³aczcie Mi³o¶ci

I ludzie wszyscy na wdziêki czuli!

Umar³ wróbelek mojej dziewczyny,

Wróbelek — rozkosz mojej dziewczyny.

Jego kocha³a ponad swe oczy,

Bo tak by³ s³odki i swoj± pani±

Zna³ on tak dobrze jak córka matkê.

Ani siê rusza³ na krok z jej kolan,

Lecz skacz±c sobie tu i tam wokó³

Do swojej pani jedynie æwierka³.

Dzisiaj wêdruje ju¿ mroczn± drog±,

Z której nie dane nikomu wróciæ.

B±d¼cie przeklête wstrêtne ciemno¶ci

Orku, co wszelkie piêkno po¿era,

Co tak mi³ego wch³on±³ wróbelka.

Zdarzenie straszne! Biedny wróbelku!

Za twoj± spraw± mojej dziewczynie

Od ³ez czerwone spuch³y oczêta.

Prze³o¿y³ Jerzy Ciechanowicz