Przestań pisać te wiersze! — syczała kochanka w ucho,

i tylko księżyc podsłyszał, schylone, różowe ucho.

I jakieś flety ukryte były w jej biodrach i żebrach,

a może to księżyc szumiał potworną palmą ze srebra.

A może to była Brazylia. A może byłem pijany.

Do kochanki, prostej jak palma, przywarłem uchem do palmy.

Z nie czytanego dziennika najśmieszniejszy wyraz "kabokle"

i noc uważnie patrząca przez gwiazdy jak przez binokle.

I jeszcze co? i co jeszcze? W dalekim kościele dzwony.

2-ga w nocy. Park przed oczami chodził jak tygrys zielony.

Usta tak bardzo blisko. Gwiazdy tak bardzo wysoko.

Może to jest poezja, a może tylko alkohol.