Korale twoje przestań nizać

wiatrowi bardziej jestem rad,

bo jak muzyka Albeniza

przewraca nas na łóżko wiatr.

Księżyc diamentem szyby tnie,

na zachód lecą ptaki,

pająk nad łóżkiem zwiesza się —

szkoda, że nie baldachim.

Upiorny nonsens polskich dni

kończy się nam o zmroku,

Teraz jak wielki saksofon brzmi

noc taka srebrna naokół.

I wielkim, bezkresnym wachlarzem

wachluje nas chłopiec nieduży,

szmaragdy w uszach ma,

on jest Murzyn,

a my nazywamy go Nocą.