Już tamci się rozjechali,

a czemu oni zostali

i tak się ciągle trzymają za ręce ?

Jeszcze oboje tacy młodzi,

ale ona smutna i on smutny chodzi,

jakby tu mieli nie wrócić więcej.

Ona już sobie ust nie maluje,

on pisze listy i płacze;

wieczorem snują się koło domu,

gryzą ich jakieś rozpacze.

A przyjechali tacy szczęśliwi,

on rano łowił ryby, ona czytała

i nagle jakby ktoś im życie pokrzywił,

w sercach siejąc trwogę i hałas.

Teraz wzdłuż ścian pełnych miniatur

błądzą, obcy całemu światu —

o, czemu nie wracają, gdy im urlop minął!

On czasem klęknie przed nią na kolanach,

jakby chciał powiedzieć: "Przebacz mi, kochana",

ale milczy i łzy mu płyną.

Powiedziała wczoraj ciotka, ta wysoka,

że się pewnie przestali kochać...

spójrzcie! schodzą ku jezioru z pochyłości.

Jeśli diabeł zrobił im to na złość,

Ty im, Boże, serca znowu zazłoć,

bo jakże dzisiaj żyć bez miłości!