Kiedy chłód fioletowy odął usta chimerom,

strzegącym schodów promiennych, co prowadziły do wnijścia,

olbrzymiogłowy Küferlin uniósł żonę jak berło

i do łożnicy ją zaniósł, i złożył na miękkich liściach.

Więc muzykanci poczęli stroić narzędzia kruche,

aby im było słodziej i ciszej, i bardziej miękko,

lecz nie znaleźli poklasku, i skinął Küferlin ręką,

i grać rozkazał piorunom, dębom grzmieć, gwizdać wichurom.

Zwęziły się oczy żony od tego huku, od trwogi,

płakać poczęła cicho, bardzo cicho, jak strumień;

tłumaczyła mu, że jest mała, że boi się, że nie rozumie...

Na próżno: śmiał się Küferlin i spalał ją wolno, jak ogień.

A potem już było cicho. Powietrze pachniało morwą

i po ramionach żony pot spływał jak srebrny ocean...

Więc kiedy się uśmiechnęła, westchnęła i usnęła,

przez okno w powale wpadł księżyc i Küferlina porwał.

"Oto mnie w ręce porywa astrologiczny księżyc!"

wrzasnąć zdążył Küferlin, a już rozkręcone włosy

ciągną mu głowę do góry, a za głową brzuch i w niebiosy

tak ulatują we dwójkę, a żona śpi i nic nie wie.

O świcie płakał Küferlin. Śmiała się żona i z konwi

lała złocistą wodę w dziecinne usta kwiatów.

"Głupcze — mówiła do męża — on by naprawdę cię porwał,

gdybym za ucho cię mocno nie uchwyciła zębami..."