Rad jestem, że nareszcie zimą się poznamy,

moja szkocka kuzynko — pozwól, że tymczasem

nasz dom niewielki, zewsząd okolony lasem,

opiszą tobie wiernie, począwszy od bramy:

Kastor i Polluks, bracia, klęczą na filarach

twarzą ku sobie, w górze jest rodzaj frontonu,

na który miłe światło pada z nieboskłonu

promieniami prostymi jak struny w gitarach;

by rzec prawdą, tą bramą nikt się nie zachwyca;

budowniczy był wałkoń, łotr i pijanica.

Obok bramy jest furtka; tutaj oko cieszą

dwa dzwonki: jeden czarny, a drugi zielony;

ten czarny jest dla gości, którzy idą pieszo,

a dla tych, co w pojazdach, oddzwania zielony.

Zadzwońmy. Można dzwonić dłużej albo krócej,

grunt cierpliwość, a brzydko, gdy złość nami trzęsie,

trzeba wiedzieć, że lubi myszkować w kredensie

albo pasjansa stawiać nasz dobry Pafnucy.

Więc słuchaj, jeśli furtka otworzy się zaraz,

przejdziemy parę kroków i ujrzymy taras:

Wychodzi on na zachód; szeroki jak plaża;

wystarczy, że człek siądzie, a już się rozmarza

i do gwiazd chce potęsknić, i nie mówić słowa;

tu nocą nieraz milczę, z mego serca damą,

a sądzę, droga Floro, że w Szkocji tak samo:

że razem noc i księżyc to noc księżycowa.

Świetny taras! lecz chyba zmienię balustradę;

stopnie w ogród, zaś ogród łączy mi się z sadem,

sad z lasem, a w tym lesie dęby oczywiście;

lecz o tych rzeczach innych chyba w innym liście.

Wejdźmy do domu: Zwykły świecznik holenderski

paraduje nad stołem, przy którym się jada;

świecznik ten służył jeszcze u mego pradziada

i jego troski złocił swym światłem anielskim,

z dziada na ojca przeszedł. Czasem sobie marzę,

że moja córka świecznik ten wnukom przekaże...

Teraz słuchaj: Na ścianie wschodniej są dwie szafki

z napisem NARCOTICA, VENENA... widzę bladość,

Szkotko, nie drżyj, bo czyniąc kaprysowi zadość,

kazałem to kaligrafować — dla zabawki;

z jednej skrzynki i z drugiej miła woń wylata,

w jednej bowiem jest kawa, a w drugiej herbata,

kordiał królów, specjalność mojej chmurnej pani;

lepszej, Floro, z pochodnią szukaj w swej Brytanii,

uważając, by wrzątek gadał w dzbanku z cyny,

a esencja w czajniczku flamandzkim; nikomu

nie uda się herbata tak jak w naszym domu,

zapach cierpki, czerwienią prześciga rubiny...

Lecz wróćmy do tematu: Dwie zielone świece

zielenią się z kominka niby dwułodyga;

piece — nonsens; do diabła wyrzuciłem piece,

sława światłu kominka! Niech nam sto lat miga!...

Przy kominku orzechy na dębowej tacy,

dziadek i słoik z miodem, tuż fotel ze skóry

cielęcia, obok półki z książkami i z góry

jakoby dwa promienie: Pliniusz i Horacy,

w nim ten wiersz o wznoszącej ramiona Phidyle...

słychać śmiech: To kominek gra swą krotochwilę.

Jak konie skaczą cienie; blask izby rozszerza;

tabun cieni w step zmienia mieszkania obszary —

i ożywają miasta id holandzkich talerzach,

lampy lampom coś mówią, zegarom zegary,

zwykły zydel nabiera sekretu rebusa,

a sen różdżką niebieską stuka w drzwi lamusa.

Gdy noc głębsza zasnuje nas swym słodkim dymemr

zasypiamy oboje w łóżku z baldachimem,

nad baldachimem strop jest, wyżej dach, noc, sowa

stoi na szczycie dachu, śpiąc. Księżyca pełnia

świętą prawdą szanowny mózg sowi napełnia,

że noc i księżyc razem to noc księżycowa.