I

Zima była, gdy wysiadłem z autobusu

i rzuciłem się w twoje ramiona,

i twych włosów, twych wieczornych włosów

ogarnęła mnie woń niezmożona.

Księżyc zniżył się, błysnął nad klamką

potem odszedł i wplątał się w drzewo.

Pierścień nocy nad nami się zamknął

i otwarło się siódme niebo.

II

Choć godzina trochę późna,

jeszcze świecą twoje okna,

więc wołamy — Hola wpuść nas,

wpuśćże nas, pochmurnooka —

nie będziemy spać na dachu,

otwórz drzwi i wprowadź w nocy

w twe mieszkanie pełne ptaków,

instrumentów, świec płonących.

Przelecimy przez pokoje

wiatrem, walcem, tłumem szumnym,

ozłocimy loki twoje

dźwiękiem gitar siedmiostrunnym.

IV

Ty jesteś najpiękniejsze zwierzęta,

włosy twoje o świcie są modre,

tyś wysoko jak światła na okrętach,

do oddechu twojego się modlę.

Tobiem wszystkie zbudował istrumenty,

wszystkie owoce zniósł, wszystkie kwiaty,

ciebie ścigam przez wszystkie firmamenty,

wszystkie światy, wszystkie klimaty.

V

Zadzwoniły zausznice z miedzi,

zadzwoniły jak dzwony Bizancjum,

wicher śnieżny za oknem zabredził

nad Grenoblą, nad górzystą Francją.

Na paznokciach twych, na włosów splotach

ptaki świateł gubiły swe pióra.

Nagle ptaki zgasły. Ciemnozłota

nadciągała miłość jak chmura.

1945