Oto jest noc tańczących snów

i wschodzi nów na niebo znów

jak sekret, który do połowy

mówiłem tobie w inny czas,

gdy nów podobny drżał i gasł

tuż ponad cieniem twojej głowy.

I dziś, jak wtedy, palcem weń

wskazując, rzekłaś: "Drogi, zmień

ten księżyc, niech się w pełnię spełnia".

I nagle — burza srebra, i

zbratane usta aż do krwi

przecięła zwierciadlana pełnia.

1929