Przebacz, zapomnij, jeśli gorycz tryśnie,

I żalem przyćmi moje smutne oczy,

Ja wiem, że nocą słońce nie rozbłysnie,

I wiem, co zgasło — światła nie roztoczy...

Tylko tak szaro, tak mi wokół ciemno,

Nie kochać trudno, zapomnieć— daremno...

Gdy kiedyś w ciszy samotny dźwięk struny,

Dźwięk rzewnej harfy rozdzwoni jak płaczem,

Nie pytaj po kim płaczę, ani za czem —

Ani szyderstwa nie rzucaj do trumny...

Tyś miłość kłamał... Piorun serce targa!...

Przebacz — zapomnij... to ostatnia skarga...