Miłości moja trwająca od wieków

jak światłość słońca, jak ciemność północy,

twoje księżyce burzliwym przypływem

wznosiły morza,

aby znieść później na bezludne brzegi

strzęp ludzki.

Miłości moja

i ty się rozpadłaś

jak atom niegdyś niepodzielny,

rozbita cząstka materii

zdolna świat rozbić.

Miłości, już nie moja,

obca i odległa

jak lodowaty ocean,

martwa jak księżyc odsłonięty oczom

astronautów, odkrywców próżni,

z rozżarzonego kosmosu

unoszących tylko

czarny kamień.