Pod twym głosem znajomym jak mruczący ogień,

przy którym ręce grzeję, spadną nagle ze mnie

te dni, które nas dzielą. Wszystkie dni bez ciebie.

I już jesteśmy blisko. Zaraz twoje dłonie

rozbiorą mnie z uśmiechu. Pod twą ręką wprawną

wszystkie zamilkną słowa. Wszystkie suknie spadną.

I taką mnie wyłuskasz nagą i surową

jak kasztan biały jeszcze. Jak bezbronny owoc.

A kiedy jeszcze bliżej,

kiedy jeszcze pełniej,

między krzykiem a krzykiem

rozbierzesz mnie ze mnie.