Pszczoło, co kwiatami się żywisz — czemu porzuciłaś wszystkie

wiosenne kielichy i tak uparcie krążysz nad moją Heliodorą?

Może chcesz mi oznajmić, że ona też niesie żądło — słodkie,

lecz zawsze dla serca okrutne — żądło miłości?...

Tak, na pewno — właśnie to oznajmić mi pragniesz. Przyja—

ciółko kochanków, odleć już w swoją drogę! Bo ja o tym wiem

i bez ciebie, od dawna wiem!

Przełożył Zygmunt Kubiak