Kasia z Anusią, wdzięcznych i pięknych oboje,

Jednakimi płomieńmi trapią serce moje;

Obyczaje w obudwu godne pochwalenia

Też wielką są przyczyną mego udręczenia.

A gdy czasem pospołu wedla siebie siedzą,

Na którą pilniej patrząc, oczy me nie wiedzą.

Anusia zda mi się być piękniejszą nad Kasię,

Kasia zda się piękniejszą nad Anusię zasię.

Tamta nad tę, a ta też nad tamtą wdzięczniejsza;

W rozmowie, ja nie wiem, która przyjemniejsza.

To jedno wiem, że obie bez miary miłuję.

Jak to może być, nie wiem, ale miłość czuję.