Niech serce moje swój żal opowie,

Jaką ma krzywdę od was, bogowie.

Czuję, że smutne opiewa treny,

Czuję płaczliwe wewnątrz kameny.

Aza nie krzywda? ledwo ujrzałem

Wdzieczną perełkę, z którą mniemałem,

Żem swej miał dłużej użyć pieszczoty

I dłużej patrzeć na jej przymioty,

A wyście z ręku — czyście zajrzeli? —

Drogie kochanie moje wyjęli.

Precz ma pociecha, gdy od twej twarzy

Odjeżdżam, w której róża się żarzy;

Precz ma pociecha, kiedy me oczy

Po twej pogodzie zażyją nocy.

Sam nie wiem, kiedy twarz twą obaczę,

A nieraz w żalu serce zapłacze.