Ma mi³o¶æ bezbrze¿na, bezbrze¿na jak morze,

I szumi, i rwie siê, i rwie jak ocean,

I gubi siê w dalach, w nieznanym przestworze,

I szumi, i szumi bezs³owny swój pean.

I dziwne tajemnice skrywaj± jej wnêtrza:

Konch barwnych, korali i pere³ skarbnice...

Ma mi³o¶æ jak morze: w sza³ fali siê spiêtrza

I cichnie: na wodach igraj± ognice.

I ¶wieci siê morze — miêczaków miriady

L¶ni± ¶wiat³em bajecznem, niebiesko-zielonem,

A w g³êbi siê roj± potwory i gady,

A otch³añ jej grozi zniszczeniem i skonem!

Ma mi³o¶æ jak morze, jak morze-têsknica,

Jak wieczny nieukój, jak wieczny ocean,

Którego dna nigdy nie siêgnie kotwica...

I szumi, i szumi bezs³owny swój pean.