Dzi¶ znowu¶tmy się zeszli pod tern samem drzewem.

W powietrzu parno, w lesie cicho, uroczy¶cie:

Nawet wietrzyk najmniejszym nie dmuchnie powiewem

Nawet nie drż± srebrzyste osiczyny li¶cie.

Znów szeptałem błagalnie do uszka dziewczęcia:

— Oleńko! czemu¶ drż±ca? wszak tu nam tak błogo!

Czemuż tak się wyrywasz z mojego objęcia?

Pocałuj!... nikt nie widzi — nie ma tu nikogo.

,Ja nie chcę... ja się boję... miej lito¶ć nade mn±!"

"Pocałuję raz tylko... patrz jak w lesie ciemno..."

I już wonne usteczka zbliża, cala plonie —

Wtem błysło, głuchym grzmotem zamruczały drzewa,

Ołeńka się wyrywa — "Słyszysz? Bóg się gniewa!"

I pierzchła... Chcę j± gonić — darmo! nie dogonię...