Ty jesteś częścią, a ja stroną świata,

ty wiesz o Ziemi, a o mnie wie przestrzeń.

Jesteśmy wzajem tak jak zysk i strata,

gdy ty westchnieniem, ja jestem powietrzem.

Ja mam kształt własny, ty nie masz go wcale,

Ty tworzysz światło, a ja formę światła,

która z ciemności postać blasku weźmie

i każdą gwiazdę, co z przeczuć twych spadła,

wyśni na jawie, by świeciła we śnie.

Ja jestem z Ziemi i na jej obszarze

Tyś jest budowlą, ja jestem jej stylem.

Kiedy natchnione wzrokiem do dotyku

kamienne nieba legną w ziemskim pyle,

ja będę jeszcze pojęciem gotyku.

Gdy wieczność stawać się zacznie na Ziemi

Ja pragnę więcej: aby żyć śmiertelnie.